Jak kraść jak pisarz (i ujdzie mu to na sucho)
Opublikowany: 2023-09-12Każdy pisarz chce być oryginalny. Czy to jednak możliwe? Niektórzy mówią nie; wszyscy autorzy muszą czerpać z książek, które sami przeczytali. Jest to blog podzielony na dwie części. W tym poście dowiesz się wszystkiego o tym, co możesz ukraść innym pisarzom.
Część pierwsza: Co ukraść
Jak kraść jak pisarz (i ujdzie mu to na sucho)
Najstarsza historia, jaką kiedykolwiek napisano, dotyczy króla Gilgamesza ponad cztery tysiące lat temu. Od tego czasu pisarze na całym świecie wymyślają coraz więcej historii. Ale szczerze, czy myślisz, że możesz wynaleźć koło na nowo? Możesz być miły i powiedzieć, że są to nieskończone wariacje głównych wątków. Można też powiedzieć, że pisarze cały czas okradają innych pisarzy.
To post na blogu składający się z dwóch części, w którym dowiesz się, gdzie znaleźć inspirację i jak przekształcić pomysły innych ludzi w coś wyjątkowego, własnego.
Dziś dowiesz się, co możesz ukraść niczym pisarz.
Co pisarze mogą ukraść
Pisarze są jak padlinożercy. Wędrujemy po literackich plażach i wykorzystujemy niemal wszystko, co wyrzuca na nasze brzegi. Nie dajcie się zwieść: ten wpis na blogu nie ma na celu argumentowania, że powinniście czerpać fragmenty z pism innych osób i podawać je jako własne. To byłby plagiat (tutaj więcej o plagiacie). Plagiat jest poważnym przestępstwem. Więc nie rób tego.
W tym artykule mówimy o „kradzieży jak pisarz”. Część o „jak pisarz” robi różnicę. Kiedy kradniesz styl artysty, bierzesz interesujący fragment, który nie jest twój i używasz go w taki sposób, że staje się twój. To oznacza, że musisz nad tym popracować! W drugiej części tego bloga znajdziesz kilka pomysłów, jak to zrobić.
Zacznijmy od kilku rzeczy, które możesz podkraść innym pisarzom (z przykładami).
- Struktura działki
Jeśli zrobisz to na wielką skalę, użyjesz głównego wątku, który był wielokrotnie omawiany (jak na przykład Podróż Bohatera). Folklor i legendy należą do podobnego działu. Zasadniczo pisarze wykorzystują całą obsadę postaci, ich wady i talenty, i wystawiają je na tradycyjne konflikty. Voila, masz starą historię w nowej odsłonie. Na przykład James Joyce wykorzystał w ten sposób Ulissesa Homera. Użył nawet tego samego tytułu. To największa kradzież, jakiej może dokonać pisarz.
- Postacie
Tutaj pisarz przenosi postać ze strony innego autora i umieszcza go w nowym otoczeniu. Może to przybierać wiele form. Na przykład Oscar Wilde w dużym stopniu oparł się na A Rebours Jorisa-Karla Huysmana, tworząc Portret Doriana Graya . Jeśli przeczytasz te książki obok siebie, będziesz zaskoczony, jak bardzo Wilde był zainspirowany. To samo uczynił niemiecki pisarz Ulrich Plenzdorf w Die neuen Leiden des jungen W (1973), gdzie bohatera i jego ukochaną zaczerpnął z epistolarnej powieści Johanna Wolfganga Goethego Die Leiden des jungen Werther (1774) . Plenzdorf czerpał także dużo z Holdena Caulfielda z Catcher in the Rye JD Salingera (1951).
- Ustawienie
To może być najczęstsza „kradzież”. Pomyśl tylko w kategoriach fikcji fanów lub pastiszów. Jest tylko kilka historii, które aż proszą się o kontynuację. Jeśli lubisz pisać opowiadania o Sherlocku Holmesie, Twój wszechświat musi obejmować mieszkanie kawalerów na Baker Street z pantoflem wypchanym tytoniem, aparaturą chemiczną i łowcą jeleni. Jeśli chcesz zacząć, polecam The Game Is Afoot , zbiór pastiszów i parodii pod redakcją Marvina Kaye.
Niebezpieczeństwo zabrania charakterystycznej scenerii z książki innego pisarza polega na tym, że czytelnicy to zauważą. Im bardziej charakterystyczna jest ta sceneria i im bardziej rozpoznawalna jest w Twojej twórczości, tym mniej wyrozumiali będą ci czytelnicy, jeśli nie oddasz sprawiedliwości oryginalnej książce. Niebezpieczeństwo zirytowania czytelników jest największe w przypadku fantasy lub science fiction, ponieważ w dużym stopniu polegają one na scenerii.
- Prawdziwe wydarzenia, prawdziwi ludzie
Weź historię z gazety i zamień ją w powieść. Weź osobę, którą znasz, i masz głównego bohatera. Posłuchaj rozmowy na imprezie rodzinnej i masz konflikt. Łatwo jest wykorzystać prawdziwe wydarzenia i prawdziwych ludzi jako inspirację do swojej historii. Jest to splot gatunków takich jak wspomnienia i (auto-)biografia. Ale istnieje też na innych poziomach. Czy wiesz na przykład, że postać Sherlocka Holmesa wzorowana jest na prawdziwym lekarzu, doktorze Josephie Bellu? Możesz to przeczytać tutaj.
![](https://s.stat888.com/img/bg.png)
Niebezpieczeństwo polega na tym, że jeśli w Twojej historii rozpoznają się prawdziwi ludzie, to teoretycznie mogą Cię pozwać za naruszenie ich dóbr osobistych i prywatności. Obowiązujące przepisy w tym zakresie różnią się na całym świecie (tutaj przegląd z Wikipedii). Na przykład w USA takie naruszenia mogą być nieco łatwiejsze do uniknięcia, ale w Europie, a zwłaszcza w Niemczech, przepisy te są bardzo rygorystyczne. Niemiecka prasa żółta nie może sobie pozwolić na połowę tego, co uchodzi na sucho jej kolegom z Wielkiej Brytanii i USA. Najlepszą radą jest wykorzystanie prawdziwych ludzi jako inspiracji, ale w inny sposób sprawić, że będą nierozpoznawalni w swojej historii.
- Motywy/Motywy: Jest to tak powszechne, że trudno podać tylko jeden przykład. Motywem może być na przykład postać głównego bohatera korzystającego z odtwarzacza Walkman, aby przenieść się w szczęśliwe miejsce i czas. Urządzenie to zostało użyte w filmach Footloose i Strażnicy Galaktyki , a Strażnicy Galaktyki nawet o tym wspominają. To małe, pełne miłości nawiązanie do popkultury lat 80.
Można uzyskać o wiele więcej literatury. Przyjrzyjmy się gatunkowi fikcji utopijnej. Zasadniczo wszystkie one sięgają Utopii Thomasa More’a (1516). Cała fikcja utopijna rozgrywa się w jakimś odległym miejscu, charakteryzującym się społeczeństwem o dziwnych zasadach. Główny bohater zostaje tam w jakiś sposób przeniesiony, doświadcza społeczeństwa i zastanawia się nad krajem pochodzenia. Wszystkie te motywy przewodnie są takie same, czy to Podróże Guliwera Jonathana Swifta, Shangri-La Jamesa Hiltona, czy życie na pokładzie statku kosmicznego „Enterprise” z serialu Star Trek .
- Styl pisania
Znów dochodzimy do pastiszów, gdzie artystyczna kradzież stała się formą sztuki. Autor w formie pastiszu stara się odtworzyć pierwotny klimat dzieła literackiego napisanego przez innego pisarza. To jedna z najtrudniejszych rzeczy, ponieważ tacy pisarze muszą przyjąć inną tożsamość. Trwa oczywiście wielka debata na temat tego, kto napisał najlepszy pastisz Sherlocka Holmesa. Jeśli jednak chciałbyś przeczytać coś bardzo zbliżonego do Conana Doyle'a, sugeruję zacząć od Rozwiązanie siedmioprocentowe Nicholasa Meyera (1974) .
Ostatnie słowo
Już się domyśliłeś. Pisarze tak naprawdę nie kradną w dosłownym tego słowa znaczeniu. Czy tego chcemy, czy nie, pisarze (i wszyscy inni artyści) chłoną wszelkiego rodzaju wpływy i wykorzystują je jako inspirację. Ale jak zamienić je w coś, co jest wyłącznie Twoje?
W następnym poście pokażę Ci kilka technik, dzięki którym możesz kraść niczym pisarz – i ujdzie ci to na sucho!
Dalsze czytanie
- „Jak kraść jak artysta” – porady dotyczące pisania Austina Kleona
- Dlaczego pisarze są świetnymi szpiegami
- 10 powodów, dla których pisarze muszą być doskonałymi kłamcami
Susanne Bennett. Susanne jest niemiecko-amerykańską pisarką, z zawodu dziennikarką, a z zamiłowania pisarką. Po latach pracy w niemieckim radiu publicznym i internetowym portalu informacyjnym zdecydowała się przyjąć wyzwania Deadlines for Writers. Obecnie pisze z nimi swoją pierwszą powieść. Jest znana z torebek z nadwagą i noszenia wszędzie powieści. Śledź ją na Facebooku.
Więcej postów od Susanne
- Dlaczego pisarze są świetnymi szpiegami
- Dialog Cyfrowy
- Co to jest lektura plażowa i jak ją napisać?
- Zabij swoich ukochanych
- Jak podróże mogą pobudzić Twoją kreatywność
- „Jak kraść jak artysta” – porady dotyczące pisania Austina Kleona
- Romansowanie z książką z okazji Światowego Dnia Książki
- Co zrobić z porzuconymi rękopisami
- Jak gry słowne sprawiają, że jesteś lepszym pisarzem
Najlepsza wskazówka : Dowiedz się więcej o naszych zeszytach ćwiczeń i kursach online w naszym sklepie .